Leven en dood

Gisteren heb ik op de Troostdag voor nabestaanden in Heiloo een lezing gegeven over de bijnadoodervaring, waarbij ik beelden heb laten zien van mijn eigen uitstapje naar de hemel en hoe ik het ervaren heb.

Ik begon de lezing met het laten horen van het lied Do not stand at my grave and weep, gezongen door Libera.

Do not stand at my grave and weep;

I am not there, I do not sleep.

I am a thousand winds that blow.

I am the diamond glints on snow.

I am the sunlight on ripened grain.

I am the gentle autumn rain.

When you awaken in the morning’s hush

I am the swift uplifting rush

of quiet birds in circled flight.

I am the soft stars that shine at night.

Do not stand at my grave and cry;

I am not there, I did not die.

 

Ik ging niet dood. Ik zal nooit dood gaan. Hier geboren worden is daar sterven, hier sterven is daar geboren worden. Ik ben het Al en het Al is in mij. Dit is een mysterie dat ik niet kan bevatten, maar wel heb ervaren tijdens en na mijn bijnadoodervaring. Een ervaring die je uittilt boven je persoonlijk leven en je een gevoel van verbondenheid met een grotere alomvattende werkelijkheid geeft. Een ervaring van goddelijk bewustzijn in jezelf.

Aan alles komt geen eind. Ik leef verder. Toen ik uit mijn lichaam was en mij aan de andere kant bevond, kon ik zien, horen, voelen, bewegen en denken. Ik was er gewoon. Ik ben geen lichaam met een ziel, ik ben een ziel met een lichaam en mijn diepste wezen is Geest. Er is een vorm van waarnemen en bewustzijn buiten het lichaam mogelijk. Ik ben meer dan alleen mijn hersenen. Ik ben het bewustzijn.

Mijn stoffelijk lichaam sterft en laat ik hier achter, maar ik ben dus niet mijn lichaam, ik heb een lichaam. Het enige dat vergaat is de vorm en daar hebben wij ons veelal mee geïdentificeerd. En niet met de inhoud en de inhoud vergaat niet. Datgene wat wij in wezen zijn wordt nooit geboren en kan dus ook nooit sterven. De fysieke dood is alleen maar een overgang naar een andere staat van bewustzijn, een ontwaken in een andere dimensie, waarbij je terugkeert in de oorspronkelijke staat van Zijn. Ieder zal op zijn of haar reis aan gene zijde in een sfeer van liefde thuiskomen in zichzelf.

Aan het eind van de lezing hebben we met elkaar geluisterd naar de Ierse Zegenbede May the road rise up to meet you, gezongen door Libera, waarmee wij onze dierbaren aan gene zijde in liefdevolle herinnering begeleiden op hun reis.

May the road rise up to meet you.

May the wind be always at your back.

May the rain falls soft upon you

and the sun shine warm upon your face.

And true be the hearts that love you

Peace ever with you and until we meet again –

May the path light up before you

and the clouds forsake the skies above.

May the warmth of sun surround you

and the stars shine bright to guide you home.

And true be the hearts that love you

peace ever with you and until we meet again –

May God hold you in the palm of His hand

May He hold you evermore.

 

 

Reageren?


Op Weg naar je Ware Natuur gaat verder via Het Pad van de Pelgrimswww.hetpadvandepelgrims.nl