Levensbeeld

Ooit werd aan een groep mensen, waar ik deel van uitmaakte, de vraag gesteld: Met welk beeld zou jij je leven op dit moment willen benoemen? Beleef jij jouw leven bijvoorbeeld als een pelgrimage, als een schipbreuk of als een mus op het dak? Dit zijn zomaar een paar levensbeelden.

Enkele antwoorden waren: ontdekkingsreiziger, wachter, kabbelend schip, een klein verdrietig vogeltje, herboren, zoekende vinder. Mijn antwoord was: botsende stromen.

Het beeld dat ik daarbij kreeg was Grenen, het uiteinde van de landtong Skagens Odde aan de noordoostkust van Jutland, die het noordelijkste punt van Denemarken bevat. Toen ik ooit op vakantie in Denemarken was en Grenen bezocht, vond ik het fascinerend om te zien hoe het Skagerrak en het Kattegat daar bij elkaar komen. De golven die van weerskanten komen botsen na Grenen op elkaar en afhankelijk van de windkracht en de daarmee gepaard gaande krachtige stroming wijst de landtong meer naar oost of meer naar west.

Dit beeld gaf duidelijk weer, hoe ik mij vaak voelde in de fase van mijn leven na de her-innering aan mijn bijnadoodervaring. Ik was hier waar ik niet wilde zijn en daar waar ik wilde zijn, daar kon ik niet heen. Ik stond met mijn ene been in deze wereld en met mijn andere been stond ik in de andere wereld. Voor de rest hing ik er maar een beetje tussenin en probeerde ik mij staande te houden. Diep van binnen voelde ik de verbondenheid, maar de afgescheidenheid overheerste.

Het hemelse en het aardse botsten iedere keer met elkaar. Afhankelijk van hoe ik mij voelde, was het ene moment mijn blik meer gericht op de hemel en voelde ik mij Al-Een, en het andere moment was mijn blik meer aards gericht en voelde ik mij alleen.

Na vele jaren was ik opnieuw in Denemarken. In die tussenliggende jaren had zich een innerlijke reis aan mij voltrokken. Op deze weg van bewustwording en zelfinzicht bleek het integreren van de bijnadoodervaring in mijn leven een helend transformatieproces te zijn.

In Denemarken bezoek ik wederom de landtong Grenen, waar de ‘botsende stromen’ voor mij destijds een beeld waren van hoe het hemelse en aardse in mij iedere keer botsten met elkaar. Ik sta daar opnieuw op het punt waar de golven bij elkaar komen en tot mijn grote verwondering zie ik niet langer golven die tegen elkaar aan botsen, maar ik zie golven die elkaar ontmoeten, in elkaar overvloeien en één worden in de oceaan die als een zachte, lieflijke stroom het land aanraakt en eroverheen spoelt. Het hemelse en aardse botsen niet langer met elkaar, maar ontmoeten elkaar en verenigen zich tot een eenheid in mij. Met beide benen op de aarde, de hemel in mij meedragend bij iedere voetstap die ik zet. (uit: Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde)

Met welk levensbeeld zou jij de fase van je leven waarin jij je nu bevindt willen benoemen?

 

Reageren?


Op Weg naar je Ware Natuur gaat verder via Het Pad van de Pelgrimswww.hetpadvandepelgrims.nl