Archief van maart 2013

Verlossing

31 maart 2013

I died for you,

do you live for me?

Alles wat van het vergankelijke komt zal vergaan,

omdat het van het vergankelijke komt.

En al wat uit onvergankelijkheid komt,

vergaat niet maar is onvergankelijk.

(Wijsheid van Jezus Christus – Nag Hammadi)

Veel mensen zijn als het ware verdwaald omdat zij dit verschil niet kennen. Meer en meer komt de mens tot inzicht dat de zoektocht niet langer uit moet gaan naar de wereld der veranderingen, maar naar het tijdloze, het onsterfelijke. De wil om te onthechten aan alles wat tijdelijk en vergankelijk is, geeft een nieuwe dimensie aan je leven, en je gaat inzien wat werkelijk belangrijk is. Het is de overgang naar een nieuw bestaan.

De indiaan White Eagle zegt dat de mens eerst zijn eigen kruisiging moet ondergaan. Een opperste staat van meesterschap wordt bereikt wanneer hij zijn hele wezen aan de wil van zijn Schepper onderwerpt. Innerlijke kruisiging door de dood van het lagere zelf.

In het vroege christendom zien we ook dat het beeld van de kruisiging ‘vergeestelijkt’ werd. Paulus heeft het over de kruisiging van de oude mens, waardoor de nieuwe mens tot opstanding kan komen.

In de kruisiging en opstanding zien we de geboorte van de Christusgeest op aarde. Jezus die de Christus werd toont ons het Eeuwige, Onsterfelijke. Hij overwon de dood in zichzelf en leert ons ook de dood te overwinnen.

In het boek ‘Over de goddelijkheid van de mens’ van Reint en Gabriela Gaastra- Levin, zegt Jezus:

‘Mijn sterven voor het dragen van de menselijke ‘zonden’ is ten onrechte een met schuld geladen menselijke interpretatie van een groot kosmisch gebeuren dat een andere bedoeling had. Het was een inwijding van de mensen, van de Aarde en van mijzelf als drager van de Christusenergie. Deze Goddelijke essentie is altijd al in jullie aanwezig geweest, maar jullie konden er door jullie daling in bewustzijn geen contact meer mee maken. Door de kruisiging werd de Christusenergie in jullie geactiveerd, waardoor jullie je konden realiseren dat jullie scheppers en Goddelijk zijn.’

‘Ik hing een dag aan het kruis, maar jullie doen dat in feite jullie leven lang totdat jullie jezelf vergeven en jullie eigen Goddelijke essentie en manifestatie accepteren. Ik ben niet degene die jullie moet vergeven, dat moeten jullie zelf doen. Jullie kunnen jezelf vergeven en daarbij wil ik jullie graag ondersteunen en de weg wijzen. Maar de vergeving moet vanuit jullie eigen hart komen. Het zijn de beschuldigingen aan jullie eigen adres die maken dat we in pijn, angst, agressie en schuld leven. Schuld vormt een zware sluier die over de Aarde hangt. Bevrijd jezelf en de Aarde door jezelf je ‘fouten’ te vergeven en vanuit je hart te gaan leven.’

Opstanding is de openbaring van wat is. De Waarheid. De waarheid van wie je achter de vorm bent. Zij ontstijgt de wereld der veranderingen. De onvergankelijkheid daalt neer op het vergankelijke.

Neem een graankorrel. Als die in de grond sterft, groeit er een nieuwe halm die rijpt. Kijk daarom niet alleen naar wat we zien, maar geloof in datgene wat we nog niet kunnen zien. Want het zichtbare duurt maar een moment, maar wat wij nog zullen aanschouwen zal eeuwig duren. (uit de film Thomas: Serie De Bijbel)

We moeten Zijn aanwezigheid leren voelen, binnen in ons. De geest van de Zoon van God. Zoals De Cursus in Wonderen zegt:

God heeft op jou Zijn plan voor de verlossing van Zijn Zoon gegrondvest.

I died for you,

do you live for me?

Goede Vrijdag

29 maart 2013

Twee bomen, twee mensen, twee vrienden,

een harmonieus samengaan,

geworteld in gemeenschappelijkheid en eenheid,

levend en groeiend in de wereld.

Onlosmakelijk verbonden met leven en groeien in de wereld is, in de vorm van een kruis, een richtingaanwijzer zichtbaar op de achtergrond. Maar wat is het kruis anders dan een richtingaanwijzer? Het kruis waarin hemel en aarde samenkomen wijst ons de weg, want het kruis is de verlossing.

 

Jezus zegt: ‘Neem je kruis op en volg mij’. Menigeen associeert het kruis met de last en het lijden die gedragen moeten worden en identificeert zich daarmee. Maar wat als je je ogen richt op de verlossing die daarin ligt? Dan is wellicht niet meteen je last en je lijden voorbij, maar beleef je het mogelijk wel anders. Dan schijnt de verlossing van het kruis door de misschien soms wat kale takken van je bestaan.

Het is niet de dood van Jezus die ons verlost, maar zijn leven. Zijn leven is het voorbeeld van verlossing. Jezus laat zien dat de verlossing ligt in de wijze waarop hij zijn lijden en dood tegemoet treedt.  Hij aanvaardt de weg die hij moet gaan. ‘Niet mijn wil, maar Uw wil…’

Je kruis opnemen is onvoorwaardelijk ‘ja’ zeggen tegen dat wat zich in je leven aandient, met alles erop en eraan, of je het nu wel of niet wilt. ‘Niet mijn wil, maar Uw wil…’.  Het is je eigen kleine wil opgeven en je overgeven aan de grotere wil van ‘de Vader’. In de aanvaarding en overgave aan ‘het is zoals het is’, kom je tot je Zelf.

In het Evangelie van Philippus staat: ‘Jezus kwam om de wereld te kruisigen.’ M.a.w. Jezus kwam om ons te laten zien dat zolang het Ik verbonden is aan de wereld, hij niet de verlossing kan bereiken. Daarvoor zal hij eerst moeten sterven.

Philippus zegt: ‘Wie de wereld vanwege haar betrekkelijkheid als een scherts afwijst, zal er lachend uit tevoorschijn komen.

De verlossing ligt in het doorzien van de illusie van het ego. Als je niet langer de slaaf bent van je kleine ik, als je niet langer gehecht bent aan de materie en aan het fysieke bestaan, ben je een vrij mens, verlost. Iemand die stoffelijk is, maar door innerlijke groei zijn ware goddelijke natuur gevonden heeft en verbonden is met de Bron.

 

Twee bomen, twee mensen, twee vrienden,

een harmonieus samengaan,

geworteld in Bewustzijn,

levend en groeiend in de wereld,

maar niet van de wereld.

Levensbeeld

8 maart 2013

Ooit werd aan een groep mensen, waar ik deel van uitmaakte, de vraag gesteld: Met welk beeld zou jij je leven op dit moment willen benoemen? Beleef jij jouw leven bijvoorbeeld als een pelgrimage, als een schipbreuk of als een mus op het dak? Dit zijn zomaar een paar levensbeelden.

Enkele antwoorden waren: ontdekkingsreiziger, wachter, kabbelend schip, een klein verdrietig vogeltje, herboren, zoekende vinder. Mijn antwoord was: botsende stromen.

Het beeld dat ik daarbij kreeg was Grenen, het uiteinde van de landtong Skagens Odde aan de noordoostkust van Jutland, die het noordelijkste punt van Denemarken bevat. Toen ik ooit op vakantie in Denemarken was en Grenen bezocht, vond ik het fascinerend om te zien hoe het Skagerrak en het Kattegat daar bij elkaar komen. De golven die van weerskanten komen botsen na Grenen op elkaar en afhankelijk van de windkracht en de daarmee gepaard gaande krachtige stroming wijst de landtong meer naar oost of meer naar west.

Dit beeld gaf duidelijk weer, hoe ik mij vaak voelde in de fase van mijn leven na de her-innering aan mijn bijnadoodervaring. Ik was hier waar ik niet wilde zijn en daar waar ik wilde zijn, daar kon ik niet heen. Ik stond met mijn ene been in deze wereld en met mijn andere been stond ik in de andere wereld. Voor de rest hing ik er maar een beetje tussenin en probeerde ik mij staande te houden. Diep van binnen voelde ik de verbondenheid, maar de afgescheidenheid overheerste.

Het hemelse en het aardse botsten iedere keer met elkaar. Afhankelijk van hoe ik mij voelde, was het ene moment mijn blik meer gericht op de hemel en voelde ik mij Al-Een, en het andere moment was mijn blik meer aards gericht en voelde ik mij alleen.

Na vele jaren was ik opnieuw in Denemarken. In die tussenliggende jaren had zich een innerlijke reis aan mij voltrokken. Op deze weg van bewustwording en zelfinzicht bleek het integreren van de bijnadoodervaring in mijn leven een helend transformatieproces te zijn.

In Denemarken bezoek ik wederom de landtong Grenen, waar de ‘botsende stromen’ voor mij destijds een beeld waren van hoe het hemelse en aardse in mij iedere keer botsten met elkaar. Ik sta daar opnieuw op het punt waar de golven bij elkaar komen en tot mijn grote verwondering zie ik niet langer golven die tegen elkaar aan botsen, maar ik zie golven die elkaar ontmoeten, in elkaar overvloeien en één worden in de oceaan die als een zachte, lieflijke stroom het land aanraakt en eroverheen spoelt. Het hemelse en aardse botsen niet langer met elkaar, maar ontmoeten elkaar en verenigen zich tot een eenheid in mij. Met beide benen op de aarde, de hemel in mij meedragend bij iedere voetstap die ik zet. (uit: Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde)

Met welk levensbeeld zou jij de fase van je leven waarin jij je nu bevindt willen benoemen?

 


Op Weg naar je Ware Natuur gaat verder via Het Pad van de Pelgrimswww.hetpadvandepelgrims.nl