Archief van ‘Bijnadoodervaring/Leven na de dood’ categorie

De pioenroos

24 juni 2012

Ieder jaar verlaat ik voor een aantal weken huis en haard en mijn gezin om in mijn eentje te kamperen. Een soort retraite waarin ik veel zit te lezen en te schrijven.

Op één van die momenten, jaren geleden, ontmoette ik op de camping een ouder echtpaar die geruime tijd één van mijn naaste buren zouden zijn, en er ontstond een leuk contact over en weer.

Hij was een forse, joviale man die met luide stem, een gulle lach en brede armgebaren zijn verhaal kon doen… en hij had veel te vertellen. Geregeld kwam hij even langs voor een groet of een praatje, en zo ontstond er menig gesprek over de meest uiteenlopende onderwerpen, waarbij de vrolijke noot altijd aanwezig was, ook als het ging over het leven na de dood.

Hij was een man met een grote liefde voor alles wat groeit en bloeit, wat ook in zijn werkzame leven een rol had gespeeld. En na zijn pensionering had hij zich dan ook vol overgave op zijn volkstuin gestort. Ook al kon de tuin wel een poosje zonder zijn dagelijkse zorg, toch keerden ze ook tijdens hun kampeervakantie voor een kort moment huiswaarts en tuinwaarts.

Eenmaal terug op de camping stond hij opeens voor mijn neus, met in zijn armen een reusachtig boeket pioenrozen in alle mogelijke kleurschakeringen, geplukt uit eigen tuin. Ik was verrast en ontroerd door dit gebaar.

Aangezien een bloemenvaas doorgaans niet tot de inventaris van de caravan behoort, mocht de grote plastic emmer die rol vervullen. Voor de luifel van de caravan was deze emmer vol pioenrozen een grote blikvanger, die menige reactie ontlokte. Want ja, een vrouw alleen… en dan ineens zo’n boeket bloemen… deed menigeen informeren of ik wellicht een stille aanbidder had. En hij genoot.

Ook al kampeerden ze daarna nooit meer op die camping, we hielden contact middels een brief, een telefoontje, een wederzijds bezoek. En altijd kwam de kampeerperiode wel even ter sprake, en niet te vergeten: de pioenrozen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de kaart die ik hem stuurde een afbeelding van pioenrozen had.

Bij het heengaan der jaren gingen zijn gezondheid en geheugen heen, totdat ik van zijn vrouw het bericht kreeg dat hij was heengegaan. 82 jaar oud. ‘Ik heb een mooi leven gehad’, waren zijn woorden.

Na de bijeenkomst voorafgaand aan de crematie, waarbij in woord en beeld was stilgestaan bij zijn leven, was er de gelegenheid om langs de gesloten kist te lopen voor een laatste groet. Terwijl ik een kort moment stilstond in gedachten aan hem, was het niet zozeer de foto van hem op de kist waardoor ik hevig geëmotioneerd raakte, maar meer omdat ik hem ineens weer voor mij zag staan, met in zijn armen de pioenrozen. Ontroerd barstte ik in tranen uit.

In het verleden was deze bloem, in het echt of als afbeelding op wat dan ook, altijd met hem verbonden geweest en ik wist zeker dat dat in de toekomst zo zou blijven.

Door mijn eigen bijnadoodervaring was ik mij bewust geworden dat er in wezen geen verschil is tussen hier en gene zijde, alles onbegrensd en met elkaar verbonden is. Alles is Eén. De afgescheidenheid is een illusie. Het leven gaat verder. We blijven met elkaar verbonden, hier in de zichtbare wereld en daar in de wereld die wij met onze fysieke zintuigen niet kunnen waarnemen. De wereld die ons denken overstijgt, maar waarvan we, soms onverwachts, in ons voelen een glimp mogen opvangen.

Mijn ervaring is ook dat ons van gene zijde op een creatieve manier, niet alleen voelbaar maar ook zichtbaar, een signaal gestuurd kan worden. Dit gebeurde mij een dag na de crematie.

Via de post ontving ik een pakket met serviesgoed, dat ik de dag voor de crematie via internet had besteld. Toen ik thuisgekomen was van de crematie had ik al via de mail bericht gekregen dat het pakket verstuurd zou worden.

Toen ik de doos opende en een graai deed in het verpakkingsmateriaal, was het eerste dat ik voelde een klein rechthoekig doosje. Ik haalde het tevoorschijn en totaal overrompeld keek ik naar wat ik in mijn handen hield. In het doosje zaten twee grote waxinelichten in de vorm van pioenrozen. Ik had dit niet besteld, maar het bedrijf had dit als een kadootje bij mijn bestelling gedaan. Zo bijzonder.

Verrast stond ik ermee in mijn handen en de enige gedachte die ik had, was: Hè, nu al een bericht van hem. Wat een prachtig teken, en dan nog wel in de vorm van een lichtje. Het kon niet anders of het ging goed met hem.

Het is nu een aantal weken na de crematie en de bloeitijd van de pioenrozen is inmiddels aangebroken. In menig tuin staan ze in volle bloei en bij de bloemenwinkels staan ze volop te koop.

Als ik thuis was geweest had ik vast en zeker een boeket gekocht, maar nu niet, want ach… te groot… geen vaas… want ik kampeer inmiddels weer op de camping waar ik hem voor het eerst ontmoette. Dus dit jaar geen pioenrozen… dacht ik…

Tot ik op een gegeven moment langs het toiletgebouw loop, waar houten bloembakken staan met daarin felgekleurde perkplanten en klimop, die tegen het vertikaal geplaatste houten rasterwerk groeit. Ter verfraaiing van het geheel hebben ze nu tussen de klimop twee canvas tuinposters opgehangen met de afbeelding van… pioenrozen.

Ach, hij is er ook… denk ik, en glimlachend loop ik verder.

Zo kan alles en iedereen een werktuig in Gods handen zijn, om ons te laten zien en voelen hoe wij met elkaar verbonden zijn en verbonden blijven. De meest schijnbaar onbeduidende dingen en gebeurtenissen kunnen zin en betekenis krijgen, als je je daarvoor openstelt. Zo laat Gods hand mij iets zien van de perfecte samenhang der dingen.

Bijnadoodervaring

22 maart 2012

Ze hield mijn boek Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde in haar handen en bekeek de voor- en achterkant.

Ze zei: ‘Ik geloof niet in bijnadoodervaringen.’ 

Ik antwoordde: ‘Ik ook niet… totdat ik er zelf eentje kreeg. Dat veranderde alles.’ 

Toen ik op haar vraag of ik die ervaring tijdens een narcose had gehad bevestigend antwoordde, zei ze: ‘Ja, zie je wel. Volgens mij is het de invloed van de narcose die zoiets veroorzaakt.’ 

Ik antwoordde: ‘Ja, menigeen is de mening toegedaan dat een of ander stofje in de hersenen de oorzaak is, dat het om een hallucinatie gaat, of dat het een vreemde fantasie is van een ziek en verward iemand. Voor mijzelf weet ik dat dit niet zo is. Voor mij is het een levensechte ervaring geweest, werkelijker dan de alledaagse werkelijkheid die ik hier om mij heen zie. En als ik zie wat het met mijn leven heeft gedaan, en hoe het mijn leven in positieve zin veranderd heeft, wat zou het mij dan uitmaken wat de oorzaak is.’

Ik moest denken aan een tv-programma over bijnadoodervaringen (BDE’s), waarin twee mensen over hun ervaring vertelden. Beiden hadden zij hun BDE als positief ervaren en het had een transformerende werking in hun leven gehad.

Op een gegeven moment werd er gezegd: ‘Als nu in de toekomst toch bewezen wordt dat het een simpel te verklaren fysieke oorzaak heeft en niet meer dan dat, wat doet dat dan met je?’ 

De mevrouw antwoordde: ‘Dat zou voor mij niet uitmaken, want de ervaring en wat het met je doet blijft, en daar gaat het om. Het zou voor mij niets uitmaken.’

De meneer antwoordde: ‘Dan zou mijn wereld instorten.’ 

Deze meneer is kennelijk iemand die zich vast wil houden aan tastbare werkelijkheden. Maar wat is de waarde en betekenis van de BDE in je leven, als die valt of staat met het wel of niet bewezen worden daarvan? In dat geval maak je het bewijs belangrijker dan de ervaring zelf.

Kun je een bijnadoodervaring bewijzen?

Het vele wetenschappelijke onderzoek naar BDE’s heeft tot nu toe geen onomstotelijk bewijs opgeleverd en men heeft de conclusie moeten trekken dat puur medische, fysiologische of psychische factoren een BDE niet kunnen verklaren. Maar verder? De huidige materialistische gebaseerde wetenschap accepteert alleen datgene wat gezien en bewezen kan worden, maar een BDE stijgt daarboven uit en dan is het moeilijk om dat een plaats te geven. Het zou misschien waar kunnen zijn, het blijft een vermoeden.

Mijn ervaring is dat wat vanuit de onstoffelijke wereld, de geestelijke wereld tot je komt, dat je dat niet kunt bewijzen, dat kun je alleen maar ervaren en mijn ervaring is mijn bewijs. En iemand met wie ik over mijn BDE sprak, zei tegen mij: ‘En jij bent mijn bewijs.’ Sommige dingen kunnen niet bewezen worden, die zijn al een bevestiging vanuit het feit dat je het voelt en uit wat het mogelijk teweeg brengt.

Ik vervolgde mijn antwoord aan haar: ‘Ook al zou het op de een of andere manier medisch of wetenschappelijk verklaarbaar zijn, het belangrijkste voor mij is dat ik die ervaring heb meegemaakt en de impact die het voor mij heeft gehad. Geen bewijs doet daar iets aan af.’ 

‘En staat dat in dit boek?’, vroeg ze.

En na mijn ‘Ja’, had mijn boek een lezeres gevonden.

Ik hoop dat ze bij elkaar passen.

 

Retourtje Hiernamaals

13 maart 2012

Lieve mensen,

Donderdag 15 maart 2012 jl. is de documentaire Retourtje Hiernamaals uitgezonden.

Meer informatie, waaronder de trailer, kun je vinden op www.retourtjehiernamaals.nl

Op deze site vind je ook de gefilmde interviews van de verhalen die niet in de film kwamen, waaronder van ondergetekende.

Tetty

9 maart 2012

9 maart 2012

Het is vandaag 27 jaar geleden dat ik een uitstapje naar de hemel maakte.

Maar in de hemel was toen geen plaats voor mij. M.a.w. het was niet de bedoeling dat ik daar zou blijven, omdat dat de ‘verkeerde’ plaats was geweest op dat moment. Ik moest het hier gaan ontdekken. Mijn antwoord lag hier en niet daar.

Heel lang heb ik dat niet geweten. Het is een lange weg geweest om mij dat bewust te worden, zoals ik beschreven heb in mijn boek ‘Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde’.

Maar toen ik het mij eenmaal bewust was, werd 9 maart een dag om mijzelf en het leven te vieren. Ook al doe ik dat iedere dag, deze dag krijgt een speciaal tintje om mijn vrijheid te beleven.

Het is heerlijk om vrijheid te beleven in de mogelijkheid van het kunnen delen van die vrijheid. Om iemand deelgenoot te maken van het feit dat je je vrij voelt in elkaars ruimte. Deze dag heb ik dan ook samen met een lieve vriendin het leven gevierd.

Het mooie aan het leven is dat je gelegenheid krijgt om jezelf uit te drukken, om die te delen met anderen en om het wonder te ervaren dat houden van is jezelf terugvinden in de of het andere. Het verenigt je met al het andere. Op die manier ga je nog meer vrijheid ervaren en wordt je ook nog meer bevestigd in dat je dat ook inderdaad bent.

Zo vierde ik deze vrij-dag mijn be-vrij-dingsdag op een sfeervolle plek waar ook andere mensen iets te vieren hadden, getuige het ‘Lang zal ze leven’ dat opeens door de ruimte klonk. ‘Dat klinkt ook voor jou, Tetty’,  zei mijn vriendin. Ja, voor mij en voor ons allen.

Lang zullen we leven

Eindeloos lang

 

Oneindig leven

18 januari 2012

Leven na de geboorte… Leven na de dood…

Hier geboren worden is daar sterven,

hier sterven is daar geboren worden.

Menigeen beschouwt dit aardse leven als de enige realiteit. Maar zodra wij ons lichaam verlaten en de dimensie van ruimte en tijd overstijgen, raken we aan de eeuwigheid. Het Leven Zelf.

Door mijn bijnadoodervaring ben ik binnengevoerd in een stralend, hemels licht en heb ik ervaren dat ik ten diepste het Licht ben, dat in alles doorschijnt. Puur Goddelijk Bewustzijn. De Energie die overal in aanwezig is. Dat wij allen, niemand uitgezonderd, dat Licht in ons dragen. De onzichtbare jij huist in de gestalte van je lichaam. Dat innerlijke deel weet dat dit leven op aarde niet zijn uiteindelijke bestemming is. De aarde is niet je enige thuis. Het leven gaat verder in de wereld die ons denken overstijgt, maar waarvan we, soms onverwachts, in ons voelen een glimp mogen opvangen.

Als je jezelf alleen maar als een aards persoon ziet, zoals het ego jou wil doen geloven, dan kom je tekort op jezelf. Je bent niet je naam, je lichaam, je beroep, of al die andere etiketten die je op jezelf hebt geplakt en hebt laten plakken, of al die andere hokjes waarin jij jezelf gestopt hebt en hebt laten stoppen, en waaraan jij mogelijk je identiteit ontleent. Wat je doet en hoe je heet, is natuurlijk niet hetzelfde als wie je bent.

Bewustwording van het Wezenlijke Zelf is de uiteindelijke essentie van alle levenscycli.

De werkelijkheid is veel groter dan je met je aardse zintuigen kunt waarnemen, ook zal je ego uit alle macht proberen jou te laten denken dat dat niet zo is en je ervan willen weerhouden dat je heilige ik de drijvende kracht in je leven wordt.

Als antwoord op de veelgestelde vraag: Is er leven na de dood?, een verhaal dat gaat over het mysterie van ‘Het leven na de geboorte’.

Leven na de geboorte… leven na de dood…

Twee embryo’s zitten in de baarmoeder en voeren een gesprek.

Voor alle duidelijkheid noemen we deze tweeling: Ego en Geest.

Geest: Ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar ik geloof echt dat er leven na de geboorte bestaat. Ons leven hier dient er slechts toe dat we groeien en ons op het leven na de geboorte voorbereiden, zodat we sterk genoeg zijn voor datgene wat ons wacht.

Ego: Onzin, dat bestaat niet. Kijk om je heen. Dit is wat we hebben, meer is er niet. Waarom moet jij altijd aan iets denken wat buiten de realiteit valt? En hoe zou dat er dan uit moeten zien, een leven na de geboorte?

Geest: Dat weet ik ook niet zo precies. Maar het zal zeker veel lichter zijn dan hier. En misschien zullen we er rondlopen en met de mond eten.

Ego: Wat een nonsens! Rondlopen, dat gaat toch helemaal niet. En met de mond eten, wat een lachwekkend idee. We hebben toch een navelstreng die ons voedt. Buiten dat, bestaat het niet dat er een leven na de geboorte is, omdat de navelstreng veel te kort is.

Geest: Heus, het gaat zeker wel. Alles wordt alleen een beetje anders.

Ego: Er is nog nooit iemand teruggekomen van na de geboorte. Met de geboorte is het leven afgelopen. Trouwens, het leven is een grote kwelling. En… donker.

Geest: Ook al weet ik niet zo precies hoe het leven er dan uit zal zien, in ieder geval zullen we dan onze moeder zien. Ik geloof namelijk ook dat er een Moeder bestaat.

Ego: Moeder? Je hebt nog nooit een moeder gezien. Waarom kun je niet aanvaarden dat dit alles is, dat er niet meer is. Dit is je werkelijkheid. En jij gelooft in een moeder? Vertel me dan eens waar ze is?

Geest: Nou hier, overal om ons heen. Wij zijn en leven in haar en door haar. Zonder haar zouden wij er niet zijn.

Ego: Onzin! Van een moeder heb ik nog nooit wat gemerkt, dus is ze er ook niet.

Geest: Soms, als we heel stil zijn, kun je haar horen zingen of voelen, als ze onze wereld aait. Ik geloof dat die voortdurende druk die we voelen, die bewegingen die het ons soms zo onplezierig maken, dat voortdurende wisselen van houding en dat steeds benauwdere gevoel dat gelijke tred lijkt te houden met ons groeiproces, ons klaarmaakt voor een plaats in het stralende licht, en dat we dat heel binnenkort zullen beleven. Ik geloof in ieder geval dat ons werkelijke leven dan pas begint!

Ego: Nu weet ik zeker dat je gek bent. Je hebt nooit iets anders dan duisternis gekend. Je hebt nog nooit licht gezien. Hoe kun je zoiets ook maar denken? Die bewegingen en die druk die je voelt, die vertegenwoordigen de werkelijkheid. Dit is jouw reis. Duisternis, druk en een gevoel van opgesloten zitten, vormen samen jouw leven. Zolang je leeft, zul je daar tegen moeten vechten. Hou je nu aan je streng vast en hou alsjeblieft je mond.

Geest:  Ego, ik wil je nog één ding zeggen. Ik geloof dat al die druk en al dat ongemak ons niet alleen naar een nieuw, hemels licht zullen voeren, maar dat we, wanneer we dat doormaken, Moeder van aangezicht tot aangezicht zullen ontmoeten en een vreugde zullen beleven die ver buiten ons bevattingsvermogen ligt.

Ego: Geest, als er dus leven na de geboorte is, zoals jij gelooft, word ik dan bestraft, omdat ik er niet in geloof?

Geest: Nee hoor, hooguit krijg je een tik op je billen, zodat je je ogen opendoet en je leven begint.

(Schrijver onbekend. Er zijn verschillende versies van dit verhaal in omloop. Deze versie is een bewerking van o.a. de versie in het boek Mijn ziel, mijn zaligheid van Wayne Dyer.)

Dit verhaal illustreert hoe ‘leven’ kan veranderen en hoe ‘leven’ doorgaat, ook al lijkt het vanuit je eigen beperkte perspectief ondenkbaar. Je bent bezield en om dat te ontdekken moet je verder reiken dan het oude geloof dat je tot nu volgde.

Het leven zal er altijd zijn. In wezen is er geen verschil tussen hier en daar. Alles is Eén. De afgescheidenheid is een illusie. Het enige verschil is dat het ene zichtbaar is en het andere niet. Ons bewustzijn zit hem veelal in datgene wat we zien, in het materiële. Maar voelbaar in ons hart kan datgene wat onzichtbaar is voor onze ogen zichtbaar gemaakt worden.

Wanneer je uiteindelijk door de sluiers ziet hoe de dingen in werkelijkheid zijn, zul je steeds weer zeggen: ‘Het is heel anders dan we dachten’.

 (Rumi)

Film – When I Was Dead

20 november 2011

In de tijd waarin wij nu leven krijgen steeds meer mensen ervaringen op geestelijk gebied. Dit kunnen spontane uittredingen zijn, maar vaak ook belevenissen in een kritieke situatie. Ook zijn er veel mensen die vertellen over ervaringen in de geestelijke wereld als gevolg van een bijnadoodervaring.

Gisteravond was ik tijdens de IDFA (International Documentary Film Festival Amsterdam) bij de première van de film When I Was Dead. Een film onder regie van Maasja Ooms en Ingrid Wender.

Synopsis

Het leven dat aan je voorbij flitst, fel licht, jezelf zien liggen, kleuren ervaren die amper te omschrijven zijn; mensen met een bijna-doodervaring komen vaak terug met bijzondere verhalen. Koos: “Ik denk dat ik weet dat de hemel bestaat, omdat ik denk dat ik er geweest ben.” Voor Koos, die na een verkeersongeluk bijna stierf, is zijn bezoek aan gene zijde een warme, positieve belevenis geweest. Maar hij bleef leven. De omgeving was dolgelukkig: hun geliefde had het gered en het leven ging door. Echter, voor personen die aan gene zijde geweest zijn, zo blijkt uit deze documentaire, is het leven nooit meer hetzelfde. Wender en Ooms laten drie mensen aan het woord over hun bijna-doodervaring en de impact die deze gebeurtenis op hun bestaan heeft gehad. Hoe verhoudt hun huidige leven zich tot dat van vóór de ervaring? Ze vertellen hun indrukwekkende verhaal voor een rustige wand; niets leidt af van de emotionele impact van hetgeen ze te vertellen hebben. Ook worden scènes uit hun dagelijks leven gefilmd. Uit die subtiele momenten blijkt eveneens hoezeer en op welke manier hun leven definitief een wending heeft genomen. Openhartig, zonder opsmuk, maar vol van emotie, doen deze drie Nederlanders hun bijzondere verhaal.

***

Zelf heb ik de film ervaren als puur, indringend, en ontroerend. Maar om nu in zijn totaliteit aan deze film het verschijnsel bijnadoodervaring te verbinden… Nee. Dan is er wat mij betreft toch een verwachting gewekt, die niet beantwoord wordt.

Gezien mijn eigen BDE en de BDE’s van honderdduizenden mensen wereldwijd, waarvan er vele opgetekend zijn in tientallen boeken, zou ik in het geval van Sam en Henriëtte toch niet willen spreken van een BDE. Alleen in het verhaal van Koos zijn veel aspecten terug te vinden van een BDE. De geestelijke ervaring van Henriëtte wordt gekenmerkt door een uittreding in een kritieke toestand waarbij alleen sprake is van een autoscopie. En in de ervaring van Sam, die hij had tijdens een kritieke situatie, komen geen elementen voor die als zodanig kenmerkend zijn voor een BDE.

Zonder afbreuk te doen aan de geestelijke ervaring van deze twee mensen en de impact die het heeft gehad op hun leven kan ik hier toch echt geen BDE in herkennen. Desalniettemin blijven het stuk voor stuk bijzondere verhalen die mensen kunnen raken en tot nadenken kunnen stemmen.

Tijdens de IDFA wordt de film komende week nog twee keer vertoond. Te zijner tijd zal deze documentaire bij de IKON worden uitgezonden.

Allerzielen

2 november 2011

Het is vandaag Allerzielen, de dag waarop wij onze gestorvenen herdenken.

Vorig jaar heb ik tijdens de Troostdag voor nabestaanden onderstaande tekst gesproken.

In het verdriet om en het verlangen naar de ander weerspiegelt zich het verdriet om jezelf en je eigen eenzaamheid. Laten we daarin vooral met begrip, zachtheid en liefde naar onszelf kijken. Een prachtige tekst van de Soefi meester Inayat Khan kan ons daarbij troost bieden.

Treur niet over de dood van uw geliefde, roep de reiziger niet terug, die op reis is naar zijn bestemming, want gij weet niet wat hij zoekt.

Gij zijt van de aarde, maar hij is nu van de hemel.

Door over de dode te wenen, bedroeft gij de ziel van hem, die niet tot de aarde terug kan keren. Door naar gemeenschap met hem te verlangen, kunt gij hem niet anders dan hinderen. Hij is gelukkig in de plaats waar hij is aangeland.
Het verlangen naar hem toe te gaan, helpt hem niet. Uw levensdoel houdt u nog op aarde.

Geen schepsel dat ooit geboren is, heeft in werkelijkheid aan een ander behoord.

Iedere ziel is de geliefde van God. Heeft God niet lief, zoals wij mensen dat niet kunnen.

De dood daarom doet niet anders dan de mens met God verenigen. Want aan wien de ziel in waarheid toebehoort, tot Hem keert zij vroeger of later terug.

Waarlijk, achter de sluier van de dood is een leven verborgen dat het begrip van de mens op aarde te boven gaat.

Indien gij de vrijheid van die wereld kent en wist hoe de bedroefde harten er van hun last worden bevrijd;

indien gij wist hoe de zieken daar worden genezen en de wonden worden geheeld;

indien gij de vrijheid kon begrijpen die de ziel ervaart naarmate zij zich van dit aardse leven van begrenzingen verwijdert;

gij zoudt niet meer treuren over hen, die zijn heengegaan, maar bidden voor het geluk en de vrede.

Laten we in het gemis, de pijn en het verdriet wat wij vanuit ons menszijn ervaren, ons blijven openstellen voor de blijvende liefde en vaak onmerkbare aanwezigheid van onze geliefden en hen liefdevolle gedachten sturen.

Ik wil graag besluiten met de Ierse Zegenbede waarmee wij onze dierbaren aan Gene Zijde in liefdevolle herinnering begeleiden op hun verdere reis.

Voor de reis wens ik je,

dat de weg je tegemoetkomt,

de wind steeds in je rug is,

de zon je gezicht verwarmt

en milde regen je lichaam verfrist.

 

Dat de wolken de hemelen verlaten

en je weg verlicht wordt.

Dat de sterren helder schijnen

om je naar huis te begeleiden

 

Waarachtig zijn de harten

die van je houden.

En tot we elkaar weerzien,

moge God je bewaren

in de palm van Zijn hand.

Zaterdag 5 november a.s. is de Troostdag 2011

Voor meer informatie zie categorie lezingen

9 oktober 2011

9 oktober 2011

Herfst, een kleurensymfonie

Van alle seizoenen heb ik altijd het meest van de herfst gehouden, waarin de natuur, voordat ze zich uitkleedt, nog even haar meest kleurrijke kleding uit de kast haalt om aan ons te laten zien. Waarbij de zon met haar gouden stralen de kleurenpracht helemaal tot een uitbundig feest maakt ter afwisseling van die stille herfstdagen waarop je voelt dat de natuur zich klaarmaakt om in zichzelf te keren.

De vruchten die zijn voortgebracht en gedragen worden nu losgelaten en vallen op de aarde, zoals ook alle andere bewegingen in de natuur naar de aarde zijn gericht. Ik houd van de herfststormen die al het oude gaan opruimen, terwijl als je goed kijkt, je kunt zien dat de nieuwe knoppen al aanwezig zijn. Een wedergeboorte.

Vandaag is het 14 jaar geleden dat ik mij mijn bijnadoodervaring her-innerde en ik mij opnieuw bevond in ’t warme licht van ’s hemels zonneschijn. De hemel raakte de aarde aan en de geest in mij werd tot leven gewekt. Vanaf dat moment is mijn leven in een ander licht komen te staan. Het Licht van de Eeuwigheid.

Deze ‘her-innering’ heeft mijn Zelf-bewustzijn doen ontwaken. Toen is mijn tweede leven feitelijk begonnen, zoals ik dat beschreven heb in Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde.

Ieder jaar vier ik op 9 oktober mijn wedergeboorte in de geest. Dit jaar breng ik een toast op mijzelf en het Leven uit in een sfeervol café, met de toepasselijke naam ‘Hemels‘.

Ooit las ik dit gedicht en voor mij hoort het bij deze dag.

Je droomt het, je gelooft het, het gloeit in je ziel

Leven dat tintelt, leven dat zingt,

leven dat leven – dat sámenleven is.

En ineens overkomt het je. Zomaar word je erop getrakteerd.

Alles glanst. Lied na lied.

Alles, iedereen – heel, geheeld.

Vrede, harmonie. Toppunt van leven.

Je droomt het. Oeroud, onmogelijk visioen.

En ineens, zomaar in de herfst, is het de hemel op aarde.

Even proef je de eeuwigheid.

(Hans Bouma)

Verbinding

3 juli 2011

 

Verbinding is in contact zijn met, maar ergens onderweg aan het begin van mijn aardse reis was ik het contact kwijtgeraakt met wie ik ben. Heel lang heb ik mijzelf niet kunnen vinden en eenzaam, met angst en pijn, met mijn ziel onder mijn arm gelopen. Voortdurend liep ik tegen mijzelf aan, maar ik herkende mijzelf niet. Natuurlijk was ik nooit weggeweest bij mijzelf, alleen in mijn gedachten, maar dat was ik mij niet bewust.

Verbinding is mijzelf terugvinden in de ander en het andere.

Verbinding is het gevolg van communicatie. Om werkelijk verbinding te maken met mijzelf en de ander moest ik een andere taal leren. De taal van het hart.

Door af te dalen in mijzelf vond op de weg naar binnen de ontmaskering plaats van degene die ik dacht te zijn. De verbinding tussen denken en voelen gaf steeds meer herkenning en uiteindelijk kwamen vorm en inhoud bij elkaar. Ik kwam in het hart van mijzelf. Daar vond de reis naar het land van herkomst plaats en ben ik thuisgekomen in mijzelf. Ik her-innerde mij mijn uitstapje naar de hemel. Tijdens mijn bijnadoodervaring heb ik de verbinding met mijn onstoffelijke oorsprong ervaren, met wie ik ten diepste ben.

Er wordt wel gezegd dat het enige verschil tussen jou en God is, dat jij bent vergeten dat je goddelijk bent. Of zoals ik ooit ergens las: ‘Naar jou zoek ik al mijn hele leven’.

De gnostische leraar Monoimus zegt:

‘Geef het zoeken naar God op. Zoek naar Hem door jezelf als uitgangspunt te nemen.’

Je zult Hem vinden in jezelf en dan zul je ontdekken dat de Ene er altijd al was en altijd zal zijn. Je ben het Zelf. Niets kan jou scheiden van je wezenlijke Zelf.

Mijn bijnadoodervaring is de verbinding tussen mijn ‘oude’ en mijn ‘nieuwe’ leven. Vanuit ‘gevangen in mijn werkelijkheid’ ben ik gekomen tot ‘bevrijd in de Waarheid’, zoals ik dat beschreven heb in Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde.

Ik ben als het ware de berg opgegaan, ik heb informatie gekregen en toen moest ik de berg weer af en om met die informatie aan de slag te gaan. Hier en daar is Nu. Verbinding is vanuit het bewustzijn van de ziel kijken en luisteren naar wat er in mijn leven gebeurt.

Vanuit verbondenheid met de aarde groeit de verbinding met de hemel.

De verbinding tussen hemel en aarde is je Zelf.

Jijzelf bent God

(Boeddha)

9 maart 2011

9 maart 2011

Het is vandaag 26 jaar geleden, dat ik een uitstapje naar de hemel maakte.

Sinds ik mij deze ervaring ruim 13 jaar geleden pas ‘her-innerde’, vier ik 9 maart 1985, de dag waarop ik na een miskraam een bijnadoodervaring kreeg, want het is een doorbraak geweest in mijn geschiedenis.

Mijn ongeboren kind was een ziel die bewust incarneerde en bewust gekozen heeft om terug te gaan. Mogelijk omdat er voor de ziel zelf iets in zat, maar voor mij heeft die zwangerschap en die miskraam mij de weg geopend naar een boodschap die ik moest gaan ontvangen en ontwikkelen.

De baarmoeder is de kraamkamer van nieuw leven. Door de geboorteweeën kwam de hemel voor mij op aarde en is een nieuw bewustzijn tot leven gekomen. Het is een inwijding geweest op mijn spirituele weg.

Ooit las ik in het boek: Astrologie voor de zielvan Jan Spiller het gedeelte wat op mij van toepassing is en daar stond o.a.: ‘Noordelijke Maansknopen in Steenbok aarzelen om ten volle de verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen, van de gedachte alleen al huiveren ze. Ze zouden de “baarmoeder” moeten verlaten en zich in de wereld begeven.’ Ik herkende mijzelf.

Net zoals ik mijzelf herkende in hetgeen beschreven stond in het boek van Christiane Beerlandt: ‘De Sleutel tot Zelf-Bevrijding’, onder ‘Miskraam’: ‘De eigen situatie wordt ervaren als een psychische gevangenis. Je roert altijd maar in hetzelfde potje. Je voelt een onweerstaanbare drang je te bevrijden, uit te breken, een vrijheidsdrang. Je zoekt teveel buiten jezelf. Je zou het Centrum van je leven in jezelf moeten plaatsen, maar je richt je leven teveel naar anderen, naar de buitenwereld. Er is geen werkelijke evolutie of vooruitgang in je leven. Je gaat in opstand uitbreken, nu is het genoeg. Je kunt het niet meer aan, je duwt weg. Het is dus noodzakelijk om je leven zelf in alle vrijheid in handen te nemen en te sturen in de richting die jij wenst. Leg je niet vast in structuren door anderen aan je opgedrongen. Kom tot rustige zelfinkeer.’

Het heeft er uiteindelijk toe geleid dat na mijn ‘her-innering’ mijn leven een andere wending heeft genomen. Het heeft mij inderdaad uit het kader gerukt waarin ik vast zat. Het heeft mij een heel nieuw en ander perspectief op het leven gegeven en heeft mij laten zien wat werkelijk belangrijk is. Voor mij.

Het was nog niet mijn tijd om dood te gaan. God heeft mij een teken gegeven dat het nu mijn tijd is om te gaan leven. Toen ik 56 jaar geleden op aarde kwam, heb ik niet geboren willen worden. Door de bijnadoodervaring heb ik nog een keer extra de bevestiging gekregen dat mijn plek hier is en niet daar.

Ik heb een miskraam gehad. Er moest eerst iets in mij sterven zodat ik opnieuw geboren kon worden. Een geboorte in het Licht.

(uit: Verdwaald verlangen – Een zoektocht naar de hemel op aarde)

Er is geen dag, er is geen nacht. Er is alleen maar Licht.

(Middernachtzon op de Lofoten, Noorwegen)


Op Weg naar je Ware Natuur gaat verder via Het Pad van de Pelgrimswww.hetpadvandepelgrims.nl